Άχάριστος ή λογικός;

Εργοδοτούμαι σε εταιρίαν εις την Λευκωσίαν έσιει μερικούς μήνες. Η δουλειά που κάμνω εν έσιει να κάμει τίποτε με τες σπουδές μου τζαι αντιθέτως ασχολείται με πράματα που έκαμνα εις το σχολείον τζαι εμισούσα με πάθος. Το μισόν μου σόϊ ασχολείται με τούντην δουλειάν τζαι άρα η πίεση να ακολουθήσω το επάγγελμαν ήτουν μιάλη.

Όταν αποφοίτησα που το λύκειον, εσιαίρουμουν επειδή ενόμιζα ότι έθθα ξανασχολούμουν με τούντον άχαρον κλάδον. Είχα επιλέξει έναν κλάδον σπουδών που πολλά απέχει που τούτον που κάμνω επειδή μου άρεσκεν πολλά τζαι επειδή είχα προοπτικές να έβρω δουλειάν. Όταν όμως είχα έρτει πίσω που τες σπουδές μου, η οικογένεια μου επέμενεν να κάμω αίτησην για να ασχοληθώ με το επάγγελμαν που εμισούσα. Εγιώ λόγω κλάδου σπουδής τελικά εν έβρισκα τίποτε άλλον (οικονομική κρίση) τζαι επείσαν με ότι η θέση για την οποίαν αιτούμαι έθθα έσιει να κάμει με το μάθημαν που τόσον πολλά εμισούσα στο λύκειον. Επήα σε πολλές συνεντεύξεις τζαι εις το τέλος επροσφέραν μου δουλειάν τζαι εδέκτηκα την.

Μερικούς μήνες μετά, έχω συνειδητοποιήσει πόσον πολλά μισώ τούντην δουλείαν' ότι η δουλειά μου κάμνω έν τζείνη που εν ήθελα να κάμω τζαι παρά τες παραστάσεις μερικών, είναι ακριβώς το μάθημαν που εμισούσα στο λύκειον. Ξυπνώ κάθε πρωίν τζαι πκιάννει με η κατάθλιψη που εννά πάω να δουλέψω 10 ώρες (χωρίς υπερωρίες) σε έναν επάγγελμαν που μισώ. Τον τελευταίον τζαιρόν αρκέψαν να λείφκουν πολλά οι δυνάμεις μου. Εν έχω κανέναν κίνητρον ανέλιξης, προσπαθώ να λουφάρω, εν μαθαίννω ότι νέον προσπαθούν να μου μάθουν και άλλα πολλά.

Θέλω να σταματήσω.

Οι γονείς μου λαλούν ότι εν έσιει άλλες δουλειές τζαι καλλύττερα να μείνω τζαμαί. Ο τζύρης μου που το είπα, είπεν μου ότι ένναιν σωστόν να σταματήσω, ότι εν επέμενα αρκετά, ότι θα μου αρέσει εν τέλη, ότι θα απογοητευτεί κτλ. Είναι σαν προμελετημένον έγκλημαν η όλη φάση. Αν σταματήσω, εννά επικεντρωθώ πλήρως στην εξεύρεσην εργασίας εις το εξωτερικόν με την ελπίδαν ότι έθθα ρτω πίσω εις τούντον σαπισμένον τον τόπον μέχρι να σάσει (μάλλον ποττέ). Αλλά έν δύσκολα τα πράματα. Προς το παρόν προσπαθώ να μπω σε πρόγραμμαν διδακτορικού γιατί έχω όρεξην τζαι αγάπην του κλάδου μου τζαι θέλω να συνεχίσω να μαθαίννω.

Είμαι εις δύσκολην θέσην τζαι η ψυχική μου κατάσταση εν μπορεί να με βοηθήσει.

Είμαι πραγματικά αχάριστος ή λογικός που θέλω να σταματήσω;

Εις σκέψεις...

Έφθασεν αισίως εις το 8.2% η ανεργία υπό την περίφημην φιλο(μουλ)λαϊκήν κυβέρνησην που μας υποσχέθηκεν κοινωνικήν δικαιοσύνην τζαι ελάβαμεν κοινωνικήν αποσύνθεσην τζαι πτώχεια.

Εγιώ είμαι που τους τυχερούς τους νέους που έχουν δουλειάν ασχέτως αν μεν έσςει καμιάν σχέσην με την σπουδήν μου. Αλλά πρόσφατα κάτι επροέκυψεν που με έβαλεν σε σκέψεις για το μέλλον μας σαν η γενειά εις τούντο τόπον.

Πριν μερικές μέρες ο τζύρης μου επήεν σε κηδείαν τζαι τζαμαί ήτουν τζαι ένας που τους βαφτιστικούς του:

-Τι κάμνεις ρε Μιχαλή μου; Πως πάεις; Ο τζύρης σου λαλεί μου τα νέα σου αλλά πε μου τα τζαι εσού.

-Γειά σου τατά. Έτο, γυρεύκω δουλειάν.

-Καλάν κοτζάμου δικηγόρος τζαι εν βρίσκεις δουλειάν;

-Όι τατά. Εξεκίνησα να δουλεύκω σε έναν γραφείον τζαι εδιούσεν μου 200 ευρώ τον μήναν. Μετά τον Απρίλην απέλυσεν με επειδή εν είσςεν δουλειάν.

-Καλάν τζαι εν ήβρες δουλειάν κόμα;

-Το καλοτζαίριν εδούλεψα σερβιτόρος τζαι μπαρμαν εις τες τουριστικές περιοχές. Έπκιασα δικόν μου διαμέρισμαν τζαι έφυα που το πατρικόν μου. Ήμουν ανεξάρτητος. Τον Σεπτέμβρην όμως απολύσαν με τζαι επκιάσιν κοινωτικούς. Έσςει 2 μήνες πάλαι μεινίσκω με τους γονιούς μου. Μέστο βιογραφικόν μου έσςει προηγούμενην εμπειρίαν σερβιτόρος, μπαρμαν, διευθυντής προσωπικού σε καφετερείαν τζαι είμαι τελιωμένος δικηγόρος. Τζαι τωρά εν βρίσκω δουλειάν πούποτε.

-Αν έρτει τίποτε εις την υπόψη μου εννά σου πω Μιχάλη μου.

-Τατά, που ήρτετε πρόσφυγες έτσι απελπισίαν ενώθετε;

-Που ήρταμεν πρόσφυγες Μιχάλη μου, εμείς ήρταμεν με μιαν φανέλαν τζαι έναν σώβρακον. Αλλά ήρταμεν που ποδά τζαι είχαμεν μιαν Κύπρον να ξαναχτίσουμεν. Όμως η άτυχη γενειά σας, ένταμπου έμεινεν να κτίσει;

Επιτέλους

...Ήρτεν ο σςειμώνας. Κάθουμαι τζαι θωρώ τα νερά τζαι ακούω τες μπουμπουρκές. Πάστο κρεβάτιν μου έβαλα 2 πατανίες για να βράζω την νύχταν. Ορπίζω να ούμεν καλόν σςειμώναν φέτος.

Εικονικοί αστέρες εξ Ιαπωνίας

Τελευταίως η μόδα εις την Ιαπωνίαν έν τα λεγόμενα ボーカロイド (μποκαρόηντ) αγγλιστί voicaloid, ελληνιστί φωνοειδή. Επροέκυψαν που την δημιουργίαν του ομώνυμου λογισμικού που επιτρέπει σε μουσικούς να χρησιμοποιήσουν έναν φωνοσυνθέτην για να βάλουν στοίχους εις την μουσικήν τους. Το διασημότερον φωναειδές έν η Χατσούνε Μίκου (初音ミク) αλλά υπάρχει μια πληθόρα άλλων εικονικών αστέρων που έχουν θαυμαστές. Τούτα έν θκυό βίντεο που μιαν συναυλίαν τους!

Το νέον Πιστεύω

(Αν επιθυμούν εκ Cyprus Indymedia να αφαιρέσω την εικόναν να μου πούν εις τα σχόλια)

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Πιστεύω εις ένα Θεόν Μαρξ, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων και αοράτων.

Και εις έναν Κύριον Λενιν τον Υιόν του Μαρξ τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων.

Φως εκ φωτός, Μαρξ αληθινόν, εκ Μαρξ αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι’ ού τα πάντα εγένετο.

Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Χριστόφκια Αγίου

και Ελσης της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα.

Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί φασιστών και παθόντα και ταφέντα.

Και επαναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά το Das Kapital.

Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ αριστερών του Μαρξ.

Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι εθνικιστές και φασίστες,

ου της τυρανείας ουκ έσται τέλος.

Και εις τον Χριστοφκιαν τον Άγιον, τον Κύριον, τον ζωοποιόν, το εκ του Μαρξ εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ

συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προπαγανδιστών.

Εις εναν Αγίον Μαρξιστικόν και Λενινιστικόν ΑΚΕΛ,

Ομολογώ εν πλύσην εγκεφάλου εις άφεσιν φασισμού,

Προσδοκώ επανάστασιν προλετάριων και ζωήν του κομμουνιστικού αιώνος.

Hasta Siempre.

Ασκοπώντας για διαφυγήν

(απευθυνόμενη κυρίως στον Defiance που πρόσφατα με επαρότρυνεν να μείνω Κύπρον)

Θέλω να φύω.

Θέλω να φύω εχτές.

Η επιστροφή μου εις την Κύπρον μετά το πέρας των σπουδών μου ίσως να ήτουν το μιαλλύττερον μου λάθος.

Έναν υπέροχον νησίν με τους χείριστους ανθρώπους. Αθθρώποι που μετρούν την αξίαν σου που τα ρούχα που φορείς, που το κινητόν που κουλιαντιρίζεις τζαι που το αυτοκίνητον που οδηγείς. Πατέρες που μετρούν την αξίαν των γιούδων τους που τα ριάλλια που φκάλλουσιν τζαι των κόρων τους που τον πλούτον που κατέχει ο άντρας τους. Μητέρες που κακομαθαίννουν τα κοπελλούθκια τους ή τα ξαπωλούν της οικιακής σκλάβας για να τα νιώσει ενώ τζείνες κάμνουν τα νύσςα τους ή τον π*****ν τους.

Έναν πανέμορφον νησίν διηκούμενον που άχρηστους με όλην την σημασίαν της λέξεως τζαι ακόμα παραπάνω, που δηλώνουν ότι πιστεύκουν είτε σε παρωχημένες ιδεολογίες είτε που υπηρετούν το χρήμαν πάνω π'ούλλα. Η μόνη δουλειά που κάμνουν είναι να φωνασκούν, να αγοράζουν ψήφους τζαι να πουτζιάζουν όσα μπορούν πριν λήξει η θητεία τους. Οι γνώσεις τους τραγικές τζαι το έργον τους τραγελαφικόν αφού υπηρετούν το κόμμαν τζαι όι τον λαόν.

Έναν ιστορικόν νησίν που εν καιρώ 2011 φκάλλει κόμα αθθρώπους μικροσκοπικούς τζαι άχρηστους που η μόνη τους έννοια έν το εύκολον κέρδος, το σεξ τζαι ο πλούτος. Οι αξίες της γνώσης, της σκέψης, της προκοπής, της εντιμότητας, της σκληρής δουλειάς, της οικογένειας, της συμμετοχής στα κοινά τζαι του καθήκοντος προς την κοινωνίαν έν πολλά ξεπερασμένες για τούτους. Για να πετύχουν τους στόχους τους είναι διαθέσιμοι να περιπαίξουν, να κλέψουν, να διαλύσουν, να καταστρέψουν. Γεμάτοι που ψευτοάντρες τζαι που χαμογιενέτζες.

Δεν θέλω να έχω να κάμω με μιαν κοινωνίαν που σταθμεύκει μέστην μέσην του δρόμου, που οδηγά με το κινητόν στο σιέριν, που εν έσιει σωστές υποδομές, που θησαυρίζει που δούλους, που εν έσιει όραμαν, που εν έσιει γνώσεις, που εν ξέρει να συμπεριφέρεται σωστά, που διακατέχεται που σοβαρά τζαι βαθύτατα ψυχοσυμπλέγματα, που ψηφίζει παραδοσιακά και απερίσκεπτα, που εν αντρέπεται τα μούτρα της, που εν σέβεται κανέναν, που εν σέβεται τον εαυτόν της, που εν ιξέρει να εκφράζεται σωστά, που εν ξέρει τι θα πει υπευθυνότητα.

Ούλλα τούτα έν τα σημάθκια μιας κοινωνίας που εν έσιει μέλλον τζαι που εν σώζεται που να λαγκοδέρνεται. Η Κύπρος αποσυνθέτεται, σαπίζει, αυτοδιαλύεται, καταρρέει. Εν αντέχω πκιον. Εκουράστηκα.

Θέλω να φύω.

Θέλω να φύω εχτές.

Ελπίζω να λανθάννομαι τζαι να μετανιώσω τούντην ανάρτησην στο μέλλον.

Ας χαλαρώσουμεν νάκκον

΄

Έν πολλά τα νεύρα τελευταίως. Χρειάζουμαι ήδη διακοπές!